Head Up High

The most dangerous stories we make up are the narratives that diminish our inherent worthiness. We must reclaim the truth about our lovability, divinity, and creativity.
Brene Brown

When you haven’t learned to love yourself, when you have been taught to diminish your worthiness, it can be a challenge to reclaim it. At times it can feel like everyone is out to crush you and you feel lonely and vulnerable. Engulfed with emotions and uncertainty of your own worthiness, it is crucial to keep the clarity of mind to tell yourself that you are worthy of love and belonging, no matter what someone else says or does. That is, your own love and belonging! The knowledge that you are good the way you are. Yes, you may make mistakes and no, you’re not perfect and that is fine, because that is what makes you human. And the rest is only human as well, they’re nothing more and nothing less than you.

Slowly but surely, I’m reclaiming my truth about my lovability, divinity, and creativity. And then, there is this moment when you’re being tested and it is just so hard to hold on to what you have reclaimed so far.
Someone texts you to ask how you’re doing and you decide to be open and then don’t hear back from them. When you try to make an appointment with someone and don’t hear back from them either. And the one appointment you actually made is being cancelled because they choose to go out with someone else and then even the rescheduled meetup later that week is being cancelled.
That is when doubt strikes, and it strikes hard. It throws me right back into every limiting belief I’ve ever had about myself. What is wrong with me? Am I not fun enough, not open enough, not good enough?
And every moment I felt someone was ignoring me is coming back. From the fake overly friendliness some people show when they see you (only to forget about your very existence the moment they turn around) to not mentioning my name when surprised when someone isn’t invited for something (does that mean it makes sense I wasn’t invited?). My head is spinning with all the old self-diminishing thoughts. And I feel like I’m slipping. I feel like sitting down and crying my eyes out. But this is not what I want. No more, I’m so done with this.

And I take a deep breath and say every loving affirmation I can think of. Because no matter what others do or say, I’m worth just as much as everyone else! And I know some people are insincere in the way they treat me, and I try to avoid those people as much as I can, because that’s better for my health. And I know that others don’t mean to hurt me, and I also realize that I may have to set some boundaries.

In the past if someone blew me off and said that they hoped I wouldn’t mind, I would say: of course not; even if I did. Because I didn’t want to be difficult, because I wanted people to like me.
But I’ve decided things need to change. If I can’t honestly say I didn’t like something that was said or done, then what kind of friendship is it? It won’t change what happened, but at least I stay true to myself and I set a boundary that this is not ok with me. What they do with it, is up to them, but at least I’m showing myself some respect. Of course, I hope they will understand and respect my opinion. And if they don’t, I’m better off knowing it now than later. I don’t have that much energy, so I have to spend the energy I do have wisely.

As scary as it was, it felt so good to stand up for myself and honestly say how I felt. It sucked in the moment, but I do realize this is a really important step in reclaiming my lovability and worthiness. I’m done bending over backwards to please other people. I will respect myself and people are free to like it or free to go. Either way is fine. But from now on forward I will keep my head high.

Never bend your head. Hold it high. Look the world straight in the eye.
Helen Keller

Not mine to carry

There it was
   that heavy load
I thought it was
   mine to carry
   so I did
And you let me
   leaning on me
   adding some more

I did all I could
   and lost myself
I tried to break free
   and you cried
   Why don’t you love me!
You meant no harm
   but left me bleeding
And still
   you can’t see

I carried on
   be sweet
   be perfect
   suck it up
And I kept going
   until it sucked me up
   by the cold
   gray ocean
   of hurt and anger
I cried silently
   Do you love me?

Here it is
   that heavy load
It’s yours, not mine
   it never was
It’s back
   where it belongs
The rest
   is up to you
I think
   your question should be
   Why don’t I love me?

How I survive depression

Michelle Robinson via Flickr

The other day I was asked how I survive the turmoil of a depressive episode. That was kind of interesting, because I never consciously thought about it. I realize everyone is different and what works for me doesn’t necessarily work for someone else. Nevertheless, I think I’m on to some good stuff 😊. Obviously, it’s not going to take away the depression. These things are meant as self-care to make the journey a little easier.

1. BREATHE! Trust me, it’s a lifesaver 😊 and no, I’m not kidding you.

Breath is the bridge which connects life to consciousness, which unites your body to your thoughts. Whenever your mind becomes scattered, use your breath as the means to take hold of your mind again.
Thich Nhat Hanh

Our breath is what keeps us alive; yet we hardly give it any thought. Depression creates a lot of stress, emotionally as well as physically. This leads to a shallow breath high up in the chest. Because of this, there’s not enough oxygen going to the brain, causing even more stress and so on and on. To break this vicious cycle, we must make a conscious effort to breath correctly. By using mindfulness, yoga or a simple breathing exercise we can alleviate some of the stress in the body and the mind. At least once a day and whenever I notice I’m getting stressed, I do a breathing exercise to calm myself down.


No person, trying to take responsibility for her or his identity, should have to be so alone. There must be those among whom we can sit down and weep, and still be counted as warriors.
Adrienne Rich

Whether it’s your partner, a good friend, a minister or a therapist, whoever makes you feel safe and heard, let them know what you’re dealing with. Sitting down, sharing your struggle and weeping is NOT weak. It takes a lot of courage to be vulnerable! Yes, it’s hard and it also healing to open up and receive love and compassion. When I wrote Call me crazy I got so many kind and loving responses, even from people I didn’t know, it was heartwarming and it made me realize how many people actually care (something that can be hard to see when you’re depressed).
As I said, it’s hard. Even though I have the most wonderful, caring, and understanding husband, I still have a hard time telling him what is going on. Not because I don’t trust him; if there’s anyone I trust, it’s him. There are several reasons, but the thing is, I need to learn to be open about what is going on. Baby steps my friend, baby steps.


Nothing contributes so much to tranquilize the mind as a steady purpose–a point on which the soul may fix its intellectual eye.
Mary Shelley

It’s hard to get things done when you’re depressed. The fatigue and the fact that I’m easily overwhelmed make me want to crawl up on the couch. Forever. I don’t want to do anything, I don’t want to talk to anyone. And that is exactly what I should be doing. In order not to become a hermit and not to lose my sanity, I need to get out of the house, talk to people and do something useful. I know I can’t do this on my own. That’s why a year ago I started volunteering at Little Bit (a therapeutic riding center). Normally, I love going there. Right now, the only reason I go, is because I know people are counting on me. Once I’m there, it’s ok and there will even be moments I enjoy. It is tiring and I will have to balance my day, but I feel better than when I sit on the couch all day. Even when it’s hard, at least I feel good because I did something useful.
Find what works for you, but whatever you do: get out of the house!


Remember, you have been criticizing yourself for years and it hasn’t worked. Try approving of yourself and see what happens.
Louise L. Hay

It’s not your fault that you’re depressed, don’t beat yourself up about it. Ignore people who suggest otherwise. And don’t beat yourself up if you’re unable to ignore them. Don’t beat yourself up about anything, instead, be kind to yourself.
Whenever I notice I beat myself up because of whatever, I remind myself: what would I say to a friend if she felt the way I do. That’s always much kinder than what I tell to myself. Then, I say to myself whatever it is I would have told my friend.
When you know you can’t get through the day without sleep, allow yourself to go to bed. If you really know you can’t make it somewhere, it’s ok to cancel. And if you don’t feel comfortable telling why, just say you’re sick. That is the truth, you are sick.
And I’ll be honest, this is a struggle. I’m so used to putting myself down and pushing through that it feels unnatural and selfish. I need to constantly remind myself that I need to take care of myself. And that’s ok too. Every baby step in this direction will make it a little easier next time.
Be your own best friend, you need, you deserve it.

Behind the smile

I have a friend, a wonderful, kind and caring friend. She’s the kind of woman who can handle anything, the kind of woman who has always something going on, the kind of woman who talks to everyone, the kind of woman you can laugh with. She’s the kind of woman people would never believe to be suffering from depression. She’s social, she’s active, she’s smiling… How could she possibly be depressed?

Depression doesn’t have just one face. There are different types of depression and they can manifest in various degrees. People suffering from dysthymia (popularly known as high functioning depression) can often function in a way most people won’t notice anything is off. They can do the things they need to do, socialize, and smile. Even when they don’t feel like it.

Because the symptoms of high functioning depression aren’t as obvious as those of Major Depressive Disorder (MDD) it may not be easy to recognize them, neither by the person itself, nor by the people around them. There is also the danger that people are so used to the feeling that they think it’s normal. But high functioning depression is an illness and needs treatment. Left untreated this could eventually even result in MDD.

My pitfall is that I compare everything to when I suffered from MDD. Everything was so black and hopeless that everything looks pretty good now. But that I’m feeling better now doesn’t necessarily mean I’m doing good. I guess for me it’s a combination of being used to feeling like this and really wanting everything to be good and thus fooling myself into believing everything is ok.

Symptoms someone with high functioning depression may experience are:

  1. Difficulty experiencing joy
  2. Very critical of self and others
  3. Constant self-doubt
  4. Fatigue
  5. Irritability or anger
  6. Small things feel insurmountable
  7. Worrying and feeling guilty
  8. Need to zone out
  9. Sadness you can’t seem to pinpoint the cause of
  10. Perfectionism
  11. Inability to rest and slow down

These symptoms are pretty generic and are easy to overlook when someone is hiding it for the world or even themselves. And it doesn’t help that there is still a stigma surrounding mental illness and we live in a world that emphasizes positivity and happiness. But when you think you recognize these symptoms in someone you care about, see if you can get a look behind the smile.

Noem me gek

Click here for the English version: Call me crazy

Toen ik halverwege de twintig was, worstelde ik met een zware depressie. Alles leek inktzwart, ik voelde me ontzettend eenzaam en niemand leek het echt te begrijpen. Het blijkt dat ik me in goed gezelschap bevind. Lady Di, Winston Churchill, Jim Carrey, Charles Dickens, Audrey Hepburn, allemaal leden ze op enig moment aan depressiviteit. En ik ben zeker niet de enige, volgens de WHO (Wereld GezondheidsOrganisatie) wordt bijna 1 op de 5 mensen op enig moment in hun leven depressief.
Ondanks het feit dat zoveel mensen worden getroffen door depressie (niet alleen de persoon die depressief is lijdt eronder maar ook de mensen in hun naaste omgeving) is het verrassend dat er zo weinig begrip is voor depressiviteit. Veel mensen denken nog steeds dat het iemands eigen schuld/zwakheid is. Ze vinden dat iemand gewoon moet stoppen met negatief denken. Er wordt gezegd “gewoon positief denken” of “je moet meer sporten”. Maar depressiviteit is zoveel meer dan wat negatieve gedachten. En het kan zijn dat bij een milde depressie positief denken en sporten genoeg is. Maar wanneer iemand zwaar depressief is, ongeacht hoe goed bedoeld, kan dit onwetende advies zelfs schadelijk zijn. Depressiviteit is niet hetzelfde als verdrietig zijn. Iedereen is wel eens verdrietig. In dat geval helpt het vaak om positief te denken of iets te doen wat je leuk vindt. Depressiviteit is een ziekte en moet ook als dusdanig behandeld worden. Wanneer je deze twee hetzelfde behandelt, is het alsof je tegen iemand met een gebroken been zegt dat het maar een blauwe plek is. Het doet misschien wel pijn, maar er is niets mis met het been.

helpful advice

Ik heb zelf het verschil ervaren tussen mensen vertellen dat ik depressief was en dat ik de ziekte van Crohn had. Veel mensen waren aanzienlijk begripvoller en meelevender toen in ze vertelde dat ik de ziekte van Crohn had. WAAROM????? Want echt, ik heb meer geleden onder mijn depressiviteit dan onder de Crohn. Niet in de laatste plaats omdat veel mensen me vertelden dat ik me er maar overheen moest zetten of meer moest gaan sporten en me niet echt serieus namen. Ik weet dat de meesten het goed bedoelden, ze hadden alleen geen idee waar ik mee worstelde en hoe hard hun woorden aankwamen. Weer andere mensen denken dat je knettergek bent wanneer je naar een psychiater gaat. Maar een psychiater is niets anders dan een arts die gespecialiseerd is in psychische aandoeningen. Uiteraard zijn er psychiaters die mensen behandelen die in een dusdanige psychische staat verkeren die we in de volksmond gek noemen, maar dat betekent niet dat iedereen die naar een psychiater gaat gek is. Als je je been breekt, ga je naar een dokter die je been kan helen. Wanneer je psychisch breekt, dan ga je naar een dokter die je daarmee kan helpen. Noem me gek, maar dat heb ik gedaan.

Ooit ben ik naar een voorloper van het MuZIEum geweest waar de wereld van een blinde wordt nagebootst. Ze hadden een “hindernis parcours” waarin alledaagse situaties waren nagemaakt die blinden dagelijks tegenkomen. Om zeker te weten dat bezoekers niet smokkelen was de ruimte geheel verduisterd. Je kreeg een blindenstok en een (blinde) gids die je door de ruimte begeleidde. Het is ongelooflijk hoeveel obstakels er zijn wanneer je niet kunt zien. Opeens realiseer je je dat je er meestal niet eens bewust van bent dat je om obstakels heen loopt. Ben je je nou echt bewust van die container die daar staat? Waarschijnlijk niet, je loopt er gewoon omheen zonder er over na te denken. Maar niet wanneer je niet kunt zien. Je bent je er heel erg bewust van dat er zich iets op jouw weg bevindt en je heb geen idee wat. Tijdens onze wandeling kwamen we in een speeltuin. Nou, dat was echt een hindernisbaan en dan speelden er nog geen eens kinderen! Terwijl ik nog mijn weg probeerde te vinden tussen alle obstakels hoorde ik de rest van de groep de speeltuin verlaten. Aangezien ik toch al een beetje panisch was omdat ik niets kon zien, wilde ik graag dicht bij de groep blijven. Maar er stond een hek om de speeltuin en ik kon de uitgang niet vinden. De paniek sloeg toe…, ik wilde niet alleen achterblijven…, wanhopig probeerde ik de uitgang te vinden, maar dat lukte maar niet. Daar ik lichtelijk een probleem heb met het vragen van hulp vond ik het moeilijk om de gids te roepen, maar als ik niet alleen achter wilde blijven, dan had ik geen keus. En dus vroeg ik om hulp. De gids kwam terug en hielp me de speeltuin uit.

Depressief zijn lijkt hier op. Je bevindt je ergens waar het inktzwart is en je weet niet waar je bent. Misschien sta je pal naast de uitgang, maar je zou ook maar zo op de rand van een klif kunnen staan. Eerst probeer je er zelf uit te komen. Maar je kunt de uitgang niet vinden, je blijft tegen obstakels aanlopen, je raakt in paniek, je wordt wanhopig. Wat doe je dan? Blijf je het proberen, hopend dat je er in dit leven nog een keer uitkomt? Of vraag je om hulp? Je moet nog steeds de route zelf lopen, je zult nog steeds obstakels tegenkomen, maar in elk geval is er iemand die je naar de uitgang kan leiden en ben je niet langer alleen.
Zoals ik al zei, heb ik lichtelijk een probleem met vragen om hulp. En terwijl ik schrijf, zie ik Mr. M. al op zo’n toon naar me kijken, dus laat ik mezelf verbeteren. Ik heb een GROOT probleem met vragen om hulp, en dat is nu, toen ik jonger was, was het nog veel erger. Toen ik begin twintig was, wist ik wel dat het niet geweldig ging, maar ik had ook niet echt door dat ik een probleem had. Tot die ene dag dat ik met mijn toenmalige vriendje bij zijn moeder verbleef. Wat er die dag gebeurde heeft mijn ogen geopend en mijn leven veranderd. Het was een vreselijke ervaring en ik vind het nog steeds verschrikkelijk voor haar dat ze daar door heen is gegaan, maar het is mijn redding geweest. ‘s Ochtends vroeg werden we wakker van een geluid. We hoorden zijn moeder gillen en schreeuwen. Eerst dachten we dat er brand was of iets dergelijks. Maar toen we hoorden wat ze riep, realiseerden we ons dat ze psychotisch was. Ze hallucineerde, schreeuwde en lachte hysterisch. Het was eng en op dat moment realiseerde ik me dat als ik niets zou veranderen, mij dat ook zou kunnen overkomen. Je kunt proberen om je problemen te negeren, om ze ergens heel diep weg te stoppen, maar vroeger of later kom je ze toch weer tegen. Dit was het moment dat ik besloot om mijn problemen onder ogen te zien. Niet dat dingen nu meteen veranderden, maar het was het cruciale stuk bewustwording dat ik nodig had. En, hoewel het echt super, super moeilijk was, heb ik om hulp gevraagd.

Ik werkte mezelf door de universiteit heen, sprak met een studentenpsycholoog, en na een paar jaar studeerde ik af. Het moment dat ik zolang mogelijk had proberen uit te stellen, was eindelijk daar. Ik moest op zoek naar een baan. Ik was bang dat als ik ergens in vaste dienst zou gaan, ik daar altijd zou blijven hangen, vanwege mijn angst voor nieuwe mensen en situaties. Toen heb ik een beslissing genomen waar ik nog steeds trots op ben. Ik koos ervoor om in dienst te gaan bij een detacheringsbedrijf dat mensen uitzond naar gemeentes die hulp nodig hadden. Had ik dat niet gedaan, dan was de kans groot geweest dat ik nog altijd op dezelfde plaats had gezeten waar ik was begonnen, had ik nooit Mr. M. leren kennen en nooit mijn kleine meisje gehad. Het was de beste keus die ik ooit had kunnen maken, want ik had ze voor geen goud willen missen. Maar ik was depressief (hoewel geen van de psychologen die ik tot dan had gezien het daar met een woord over had gerept – ligt ongetwijfeld aan mijn waanzinnige acteerkunst 😊 ) en ik bleek het werk niet leuk te vinden en ik maakte lange dagen omdat ik ver moest reizen. Bijna een jaar lang heb ik mezelf er doorheen weten te worstelen tot ik op een dag mijn bed niet meer uit kon komen. Ik kon alleen nog maar huilen. En ik zo’n ongelooflijke buikpijn dat ik ervan overtuigd was dat ik blindedarmontsteking had. Dus op naar de huisarts. Gelukkig had ik hele aardige en begripvolle huisarts en voor het eerst was er iemand die me vertelde dat ik depressief was. Toen hij het zei, leek het zo logisch, maar tot dan was het nooit bij me opgekomen.
Ik ging naar de psychiater waar hij me naar toe verwees. Ze was erg aardig en ik was bereid om te praten, maar ze stelde ook medicijnen voor. Dat was teveel voor me. Praten? Prima. Medicijnen? Dacht ik niet. Tot ongeveer twee weken later mijn wereld zo donker was dat ik zo ongeveer tot alles bereid was om de pijn op te laten houden. Dus ik nam de medicijnen en binnen twee weken voelde het zwart al iets minder zwaar. Ik was erg dankbaar dat het hielp, want het werkt niet voor iedereen. Medicijnen kunnen je helpen om uit de diepste duisternis te komen, zodat je beter in staat bent om dingen aan te kunnen, maar je moet nog steeds aan je problemen werken. Het is geen wonderpil die de depressiviteit wegneemt en je zorgeloos verder kunt leven.

Als je denkt dat je misschien depressief bent, zoek dan alsjeblieft hulp. Praat met je huisarts, dominee of een goede vriend die je serieus neemt. Is er iemand in je omgeving waarvan je denkt dat die depressief is, praat met die persoon, laat iemand weten dat je er bent en het serieus neemt.

Mocht je denken dat dit verhaal iemand kan helpen, deel het dan. Ken je niemand die het kan helpen, overweeg alsjeblieft om het alsnog te delen en mij zo te helpen om meer bewustzijn en begrip voor depressiviteit te creeeren. Wil je (een deel van) mijn verhaal ergens gebruiken, voel je vrij om dat te doen. Het enige dat ik vraag is dat je mijn naam vermeldt.Niet overtuigd dat dit kan helpen? Dat snap ik, die momenten heb ik ook. En dan denk ik aan wat de Dalai Lama XIV heeft gezegd:

Als je denkt dat je te klein bent om verschil te kunnen maken, probeer dan eens met een mug te slapen.

Dank je wel,


The threshold

She’s wearing her father’s hoodie, making her look smaller than she is. She sits down next to me on the couch, nestling herself into my arms. I’m soaking up her scent and savoring the moment. At ten years old we’re on the threshold to young adulthood and I’m not ready for it.

Only five years ago she started Kindergarten in a country she didn’t know and didn’t speak the language of. After taking her to school by car a couple of days, she decided she was ready to take the bus. She was ready, I wasn’t. My little girl, barely speaking English, took the bus. I was so proud, and it was hard to let her go. But I did, and I grew into it.

Now we’re at the last year of Elementary school. The last ten years went by in the blink of eye. I still remember when she was born, and people would tell me to enjoy it because they grow up so fast. It didn’t hit home with me then, I just couldn’t picture it. Fast forward ten years, I totally get it now.  Sometimes I wonder if I should have paid more attention and wether I savored enough of the moments she was young. I’ve decided to be as mindful as I can from now on. There is only so much time before she starts living her own life. Every year she will become more independent, and that’s good. And it’s also hard to let her go. My little girl that I want to protect and take care of. But things must change. It’s good change, it’s part of life. I want her to explore the world, find her way, her identity, make mistakes and learn from it, fall down and get up, learn to handle life, knowing we are still there, and she can take our hand any time she needs it. Preparing her for the moment that she will fly solo.

I know I will grow into this too. Again she will be ready before I am, and it will take longer than when she was in Kindergarten, but I’ll get there. The change is bigger, the stakes are higher. As a parent you just want to make sure your child is happy and doing well, but after passing the threshold, our influence will (and has to) get smaller and smaller. We can’t protect them anymore the way we would like to. We will have to trust that we did a good job raising them and we will have to trust our children to make wise choices, to learn from their mistakes and ask for help before things get out of control. And we also know that kids are vulnerable, especially at this age.

I hug her a little tighter, deeply breathe in her scent again and etch this moment in my memory. We’re on the threshold, but not today. Today, I keep the door shut and my little girl close to me.

Life Is a Journey, So Better Enjoy The Road

Success is a journey not a destination. The doing is usually more important than the outcome.
Arthur Ashe

Last week Lisa came home all excited. She announced that she wanted to represent her class in the Student Advisory Leadership Team. Every class gets to pick two representatives (a boy and a girl). Those kids will have meetings with the principal and present the ideas of their class.
She was delighted by the idea of representing her class and asked me if she please could (I had to sign a permission slip).

It was awesome to hear her talk so enthusiastically about the possibility of being a class representative. Apparently, the boys weren’t really into it (none of them showed interest at the time) but the girls all the more (about 12 or so). And, as in real life, if you want to get elected, you need to give a speech. I wasn’t exactly sure how Lisa would feel about that (what do you mean, projection?), but it turns out I was more nervous about it than she was. Man, I can still remember very lively how I wanted the earth to swallow me the few times I had to give a speech at school. She on the other hand happily sat down this weekend and wrote her speech.

What can I say? I’m so proud of Lisa for wanting to help her class by representing them. That she’s aware of the responsibility and that she is willing to take it on.
Since there are a lot of girls that expressed interest, chances are she will not be chosen. And that’s ok. What matters is that she wants to listen to her classmates and represent them to the best of her ability, that she has thought about what this means and wants to take that responsibility.

It’s easy to get fixated on a goal; if we can reach that goal, then we’ve made it. And the goal becomes the only thing that matters, and we forget to enjoy the journey. But life is a journey and the journey won’t stop until life stops. A goal may seem like a stationary destination, but it never is. Even if you reach your goal, the journey isn’t over. And a lot of people are fixated on goals, if I can have this…., if I can be that…. The worst is when you think you will be happy once you reach your goal. It may for a while, but often our goals are not the once that bring peace and happiness. And far more important than the goal is the journey. It’s about the things the learn on our way through life. How to be kind and respectful to ourselves and others, how to be resilient when things get tough.

I’m not saying you shouldn’t have goals. I believe it’s important to have goals and strive for them. Just remember the goal isn’t what’s important, it’s the journey. And it’s when we can appreciate our journey when we can feel grateful and have peace of mind.

So, safe travels and remember to enjoy the road.


Do it Anyway

A beautiful poem that’s attributed to Mother Theresa. Some say the words were written on a wall in Mother Theresa’s children’s home in Calcutta. It’s adapted from the Paradoxical Commandments by Kent M. Keith.


People are often unreasonable, illogical, and self-centered.
Forgive them anyway.

If you are kind,
people may accuse you of selfish ulterior motives.
Be kind anyway.

If you are successful,
you will win some false friends and some true enemies.
Succeed anyway.

If you are honest and frank,
people may cheat you.
Be honest and frank anyway.

What you spend years building,
someone could destroy overnight.
Build anyway.

If you find serenity and happiness,
they may be jealous.
Be happy anyway.

The good you do today,
people will often forget tomorrow.
Do good anyway.

Give the world the best you have,
and it may never be enough.
Give the best you’ve got anyway.

You see,
in the final analysis it is between you and God;
it was never between you and them anyway.


Haters gonna hate. Let them, they can’t hurt you if you don’t allow them. It’s a reflection of them, not you. Don’t let anyone take you low enough to do or say hateful and hurtful things. Just let your behavior reflect who you are. You can’t change others, but you can be your best self anyway.

Bent, Not Broken

Bent, Not Broken

the reed stands in between the barren fields.
the harsh wind and bitter cold.
Head down
hoping to defy the wind.
Severely bent
but not broken.

Until one day
the wind lays down and the sun comes out.
And the reed
rises, glorious and fierce.
to grow to its full potential.

Quote for Thought

A moment of self-compassion can change your entire day. A string of such moments can change the course of your life.
Christopher K. Germer

How can it be that self-compassion is so hard for most people? We are willing to give others a break, but not ourselves. How wonderful would it be if we could be as kind towards ourselves like we are to the people we love? Nowadays, when I notice that I’m self-loathing, I ask myself: what would I say to a friend? And use these words instead. It feels uncomfortable, and at the same time very comforting. When self-compassion is a habit, it will indeed change the course of your life.